霜风渐入龙香被。
夜寒微涩宫壶水。
滴滴是愁声。
声声滴到明。
梦魂随雁去。
飞到颦眉处。
雁已过西楼。
又还和梦愁。
霜风渐入龙香被。
夜寒微涩宫壶水。
滴滴是愁声。
声声滴到明。
梦魂随雁去。
飞到颦眉处。
雁已过西楼。
又还和梦愁。
霜风渐渐侵入龙涎香被。
夜寒中宫漏壶水声微涩。
滴滴水声皆是愁绪之声。
声声滴答直到天色破晓。
梦魂追随大雁远去。
飞到了那人颦眉之处。
大雁早已飞过西楼。
却又和梦境一同带来愁思。
Frost-wind seeps through the dragon-scented quilt.
Night chill thickens, palace water-clock slows.
Each drop a note of sorrow.
Every note drips till dawn.
My dream-soul follows wild geese away.
Flies to the place where brows are knit.
The geese have passed the western tower.
And return, merging with dream-sorrow.
周密南宋亡后追忆宫廷生活。
以听觉构建时间感知,展现个体在历史周期中的孤寂。
描写寒夜孤眠,愁声滴漏,梦魂随雁而去的孤寂惆怅之情。
夜寒 · 梦魂 · 颦眉 · 滴到明 · 和梦愁
东山书院编辑整理