莫倚能歌敛黛眉。
此歌能有几人知。
他日相逢花月底。
重理。
好声须记得来时。
苦恨城头更漏永,无情岂解惜分飞。
休诉金尊推玉臂。
从醉。
明朝有酒遣谁持。
莫倚能歌敛黛眉。
此歌能有几人知。
他日相逢花月底。
重理。
好声须记得来时。
苦恨城头更漏永,无情岂解惜分飞。
休诉金尊推玉臂。
从醉。
明朝有酒遣谁持。
莫要倚仗能歌而蹙起黛眉。
此歌深意能有几人知晓?
他日若在花前月下重逢。
重新理过。
那美好的声韵须记得初来时的模样。
苦恨城头更漏漫长,无情之物岂懂珍惜分飞之苦。
休要推辞,莫将金樽从玉臂旁推开。
且醉一场。
明朝有酒,又能遣谁为我持杯?
Don't rely on song, knitting your dark brows.
How many truly know this song?
If we meet again beneath flowers and moon.
Retune it.
Remember well the sound of when you came.
Bitter regret—the city tower's endless night-watch; heartless, how could it cherish our parting flight?
Don't plead, pushing the gold cup from your jade arm.
Let's get drunk.
Tomorrow, who will hold the wine for me?
周邦彦赠别歌女,感慨知音难觅。
对知音的追问触及文化认同的核心困境。
借歌者之口抒发人生聚散无常的感慨,表达对知音难觅、欢宴易散的惆怅。
能歌 · 相逢 · 更漏 · 分飞 · 从醉
东山书院编辑整理