寒食风霜最可人。
梨花榆火一时新。
心头眼底总宜春。
薄暮归吟芳草路,落红深处鹧鸪声。
东风疏雨唤愁生。
寒食风霜最可人。
梨花榆火一时新。
心头眼底总宜春。
薄暮归吟芳草路,落红深处鹧鸪声。
东风疏雨唤愁生。
寒食时节的微风与薄霜最是宜人。
梨花盛开,榆柳取火,万物一时焕然一新。
心头与眼底,处处都觉得春意适宜。
黄昏时吟咏着归途的芳草路,落花深处传来鹧鸪的啼声。
东风伴着疏雨,唤起了愁绪的生长。
Cold Food Festival's wind and frost are most pleasing.
Pear blossoms and elm-fire, both renewed at once.
In the heart's core and eye's corner, spring always feels right.
At dusk, returning, chanting on the fragrant grass path, amidst deep fallen reds, the partridge's cry.
The east wind and sparse rain summon sorrow to grow.
寒食春景中暗生闲愁。
词人在宜人春色中感知到情绪治理的失效与愁绪的悄然滋生。
描绘寒食时节风物宜人,春色满眼,但暮色落红与鹧鸪声又引发淡淡愁绪。
寒食 · 宜春 · 薄暮 · 归吟 · 愁生
东山书院编辑整理