淅淅蓼花风,怪道晓来凄恻。
翻见密云抛雨,动一山秋色。
从前多感为伤时,无处顿然寂。
个事已寒前约,只晚阴凝碧。
淅淅蓼花风,怪道晓来凄恻。
翻见密云抛雨,动一山秋色。
从前多感为伤时,无处顿然寂。
个事已寒前约,只晚阴凝碧。
淅淅风声吹过蓼花,难怪拂晓时分如此凄恻。
转眼却见浓云抛下雨点,搅动满山秋色。
从前多愁善感常为时事伤怀,无处获得片刻宁静。
那件事已使旧约寒透,只剩暮霭凝结成一片青碧。
Soughing through smartweed flowers, the wind, no wonder dawn brings this chill sorrow.
Then see dense clouds cast down rain, stirring the mountain's autumn hues.
In the past, much feeling was wounded by the times, nowhere to find sudden stillness.
That matter has chilled the former pact, leaving only dusk shadows congealing in blue.
词人感秋伤时,慨叹前约成空。
密云秋色构成对认知中理想契约的冰冷解构。
描绘秋日风雨凄恻之景,抒发时光流逝、前约成空的孤寂怅惘之情。
凄恻 · 寒前约 · 凝碧 · 多感 · 伤时
东山书院编辑整理