云霁山横,翠涛拥起千重恨。
砌成愁闷。
那更梅花褪。
凤管云笙,无不萦方寸。
叮咛问。
泪痕羞愠。
界破香腮粉。
云霁山横,翠涛拥起千重恨。
砌成愁闷。
那更梅花褪。
凤管云笙,无不萦方寸。
叮咛问。
泪痕羞愠。
界破香腮粉。
云散山横,翠浪翻涌,仿佛积郁着千重愁恨。
这愁绪层层堆砌,凝成苦闷。
更哪堪,梅花又已凋零。
凤箫云笙,乐声无不萦绕在方寸心间。
他轻声叮咛探问。
她脸上泪痕犹在,羞恼交加。
泪水划破了她香腮上的脂粉。
Clouds clear, mountains lie across, emerald waves surge with a thousand-fold regret.
Piled high into sorrow's gloom.
And now, the plum blossoms fade.
Phoenix flute and cloud-borne pipes, all entwine within my heart.
A whispered, anxious query.
Tear stains, a blush of shame and anger.
Streaking through the fragrant powder on her cheek.
赵长卿南渡后抒写离愁别恨。
泪痕界破香腮,是对情感周期中离别创伤的具象凝视。
描绘女子在春日将尽时触景生愁、相思落泪的闺怨情态。
愁闷 · 方寸 · 叮咛 · 羞愠 · 界破
东山书院编辑整理