春水绿波南浦。
渐理棹、行人欲去。
黯消魂、柳上轻烟,花梢微雨。
长亭放𧣴无计住。
但芳草、迷人去路。
忍回头、断云残日,长安何处。
春水绿波南浦。
渐理棹、行人欲去。
黯消魂、柳上轻烟,花梢微雨。
长亭放𧣴无计住。
但芳草、迷人去路。
忍回头、断云残日,长安何处。
春水泛着绿波,正是南浦。
渐渐整理船桨,行人将要离去。
黯然销魂,看柳梢轻烟,花尖微雨。
长亭饯别,无法将他留住。
只有萋萋芳草,迷了离人的去路。
怎忍回头,望断云残日,长安又在何处。
Spring water, green waves, southern shore.
Slowly preparing oars, the traveler will go.
Heart darkens: willows' light mist, blossoms' fine rain bestow.
At the long pavilion, no way to make him stay.
Only fragrant grass blurs the departing way.
How bear to look back: broken clouds, waning sun, where's Chang'an, I pray?
赵彦端南浦送客思京。
去路迷茫映射出个体在宏大叙事中的认同困境。
描绘春日南浦送别场景,抒发行人远去、望断长安的离愁别绪。
理棹 · 行人 · 消魂 · 放𧣴 · 长安
东山书院编辑整理