一沮寄江干,十载山青水碧。
山水大无馀意,有故情难识。
故情难识有谁知,衣残更头白。
别后是人安稳,只楚吴行客。
一沮寄江干,十载山青水碧。
山水大无馀意,有故情难识。
故情难识有谁知,衣残更头白。
别后是人安稳,只楚吴行客。
一座沮泽边的寄居处傍着江岸,十年间山常青水常碧。
山水浩渺并无多余心意,唯有旧日情愫难以辨识。
故情难识有谁能知?衣衫渐残,头发更白。
离别之后故人可还安好?只有我这漂泊于楚吴之间的行客。
A fishing hut by the river's side, ten years of green hills and blue streams.
The landscape holds no extra meaning, only old sentiments hard to glean.
Who knows these sentiments hard to grasp? My robe wears thin, my hair turns white.
Since parting, are you safe and sound? Only we, travelers between Chu and Wu, remain in sight.
赵彦端漂泊十年后怀旧感伤之作。
山水无言与故情难识的对照,揭示了情感认同在时空中的疏离困境。
借山水长存反衬故情难识与人生漂泊,抒发对旧情难觅、羁旅孤寂的感慨。
故情 · 别后 · 行客
东山书院编辑整理