澹月华灯春夜。
送东风、柳烟梅麝。
宝钗宫髻连娇马。
似记得、帝乡游冶。
悦亲戚之情话。
况溪山、坐中如画。
凌波微步人归也。
看酒醒、凤鸾谁跨。
澹月华灯春夜。
送东风、柳烟梅麝。
宝钗宫髻连娇马。
似记得、帝乡游冶。
悦亲戚之情话。
况溪山、坐中如画。
凌波微步人归也。
看酒醒、凤鸾谁跨。
月色浅淡,华灯初上,正是春夜。
东风送别,拂动柳如烟、梅香麝。
头戴宝钗梳宫髻,与娇健的马儿相连。
恍惚间,还记得帝都游乐的场面。
与亲友畅谈,心情愉悦。
何况溪山景色,坐望中如画一般。
她迈着凌波微步归去了。
看酒意将醒,那凤鸾坐骑,谁又来跨?
Pale moon, bright lanterns, a spring night.
East wind sends willow mist, plum musk, a fragrant flight.
Hairpin and palace-coiffure, linked with the fine steed's might.
As if recalling, in the capital's revelry bright.
Joy in kin's heartfelt talk, a pure delight.
Moreover, stream and hill sit like a painting in sight.
With lotus-step grace, she returns, a graceful sprite.
Watch sobering wine—who'll ride the phoenix in the fading light?
赵彦端记春夜宴游后别离。
欢聚的短暂性揭示了精英对社交周期的高度敏感。
描绘春夜宴饮游乐的闲适场景,兼有对过往欢愉的追忆与酒醒后的淡淡怅然。
春夜 · 东风 · 帝乡 · 情话 · 微步 · 酒醒
东山书院编辑整理