斜阳留照有馀红。
烟霭淡冥濛。
麦陇青摇一望,前山翠失双峰。
高台徙倚,松飘逸韵,梅减冰容。
俯视尘寰如掌,翩然我欲乘风。
斜阳留照有馀红。
烟霭淡冥濛。
麦陇青摇一望,前山翠失双峰。
高台徙倚,松飘逸韵,梅减冰容。
俯视尘寰如掌,翩然我欲乘风。
斜阳留下余晖一片红。
烟霭淡淡,天地冥濛。
麦浪青青摇荡一望无际,前山翠色隐没了双峰。
高台上徙倚,松有飘逸神韵,梅减冰清玉容。
俯视尘寰如掌中物,翩然间我欲乘风。
The setting sun leaves lingering crimson light.
Mist and haze, faint and dim, veil the sight.
Wheat fields ripple green to the horizon; twin peaks lose their emerald height.
On high terrace I linger, pine's grace untamed, plum's icy bloom declined.
Looking down, the mortal world fits in my palm; lightly, I wish to ride the wind.
赵师侠登高望远抒超然之思。
从高台俯视的视角,完成了对世俗框架的认知超越。
描绘黄昏山野景色,抒发超然物外、欲乘风仙去的飘逸情怀。
馀红 · 冥濛 · 翠失 · 徙倚 · 逸韵 · 冰容 · 俯视 · 翩然 · 乘风
东山书院编辑整理