香冷金炉,梦回鸳帐馀香嫩。
更无人问。
一枕江南恨。
消瘦休文,顿觉春衫褪。
清明近。
杏花吹尽。
薄暮东风紧。
香冷金炉,梦回鸳帐馀香嫩。
更无人问。
一枕江南恨。
消瘦休文,顿觉春衫褪。
清明近。
杏花吹尽。
薄暮东风紧。
金炉中香气已冷,从鸳鸯帐中梦回,余香犹存一丝嫩暖。
再无人来探问。
只剩一枕关于江南的离恨。
消瘦如沈约,顿时觉得春衫变得宽大。
清明节近了。
杏花已被风吹尽。
黄昏时分,东风正紧。
Incense cold in gilt burner, dream awakes in duck-curtained bed, scent tender.
None asks anymore.
A pillowful of Jiangnan's sorrow.
Wasting like Xiuwen, suddenly feel spring gown loosen.
Clear and Bright draws near.
Apricot blossoms all blown away.
Dusk deepens, east wind keen.
写春暮怀人,孤寂消瘦。
“无人问”的处境,揭示了个体在宏大叙事中的认知孤岛。
描绘闺中女子春日孤寂消瘦、触景生愁的幽怨心境。
馀香 · 江南恨 · 消瘦 · 薄暮
东山书院编辑整理