空谷幽人。
曳冰簪雾带,古色生春。
结根未同萧艾,独抱孤贞。
自分生涯淡薄,隐蓬蒿、甘老山林。
风烟伴憔悴,冷落吴宫,草暗花深。
霁痕消蕙雪,向崖阴饮露,应是知心。
所思何处,愁满楚水湘云。
肯信遗芳千古,尚依依、泽畔行吟。
香痕已成梦,短操谁弹,月冷瑶琴。
空谷幽人。
曳冰簪雾带,古色生春。
结根未同萧艾,独抱孤贞。
自分生涯淡薄,隐蓬蒿、甘老山林。
风烟伴憔悴,冷落吴宫,草暗花深。
霁痕消蕙雪,向崖阴饮露,应是知心。
所思何处,愁满楚水湘云。
肯信遗芳千古,尚依依、泽畔行吟。
香痕已成梦,短操谁弹,月冷瑶琴。
空谷中的幽居之人。
曳着冰簪雾带,古雅色泽生出春意。
结根不同萧艾杂草,独抱孤高贞洁。
自知生涯淡薄,隐于蓬蒿,甘愿老死山林。
与风烟为伴形容憔悴,吴宫冷落,草色幽暗花丛深密。
晴光消融了蕙草上的雪,向着山崖背阴处饮露,应是知心之友。
所思之人在何处?愁绪布满楚水湘云。
岂信芬芳能遗泽千古,尚依依不舍,在泽畔行吟。
香痕已化为梦境,短曲有谁弹奏?月光清冷照着瑶琴。
Hermit in empty vale.
Dragging ice-hairpin, mist-belt, ancient hues bring spring's tale.
Roots not with common weeds, alone holding pure faith.
Self-knowing life is thin, hidden in reeds, content to age in mountain's wraith.
Wind and smoke companion gauntness, deserted Wu palace, grass dark, flowers deep in silence.
Clear traces melt orchid-snow, drinking dew by shaded cliff, a heart that knows, I keep.
Where is the one I long for? Sorrow floods Chu river, Xiang cloud steep.
Believe fragrance lasts a thousand years, still lingering, by marsh I chant and roam.
Scent traces now are but a dream; who plays the short tune? Moon chills the jade lute's home.
张炎以兰自喻,托物言志。
独抱孤贞是对主流价值认同的静默抵抗。
以空谷幽兰自喻,寄托孤贞淡泊、隐逸山林的情怀,并借楚水湘云抒写知音难觅的惆怅。
幽兰 · 孤贞 · 淡薄 · 憔悴 · 遗芳 · 行吟
东山书院编辑整理