春入山家,杖藜独步登严岫。
野花争秀。
弄蕊香盈袖。
对景开怀,莫遣双眉皱。
春难久。
乱红飞后。
留得韶光否。
春入山家,杖藜独步登严岫。
野花争秀。
弄蕊香盈袖。
对景开怀,莫遣双眉皱。
春难久。
乱红飞后。
留得韶光否。
春意悄然潜入山居,我拄着藜杖独自登上高峻的山峦。
野花竞相绽放,争奇斗艳。
我拨弄花蕊,幽香沾满了衣袖。
面对此景敞开胸怀,切莫让双眉紧锁。
春光难以久留。
待到繁花纷飞凋零之后,
美好的时光还能否留存?
Spring steals into the mountain home, I climb the steep cliff alone with my cane.
Wild flowers vie in bloom,
Their fragrant pistils fill my sleeves.
Facing the view, I open my heart, let not my brows furrow.
Spring is hard to last.
After the riot of reds fly away,
Will the prime time stay?
张抡退隐后山居所作。
在春逝的周期中,他选择以豁达的认同安顿自我。
描绘春日山行所见野花争秀之景,抒发对春光易逝的淡淡惆怅。
春 · 杖藜 · 香盈袖 · 韶光
东山书院编辑整理