柳户朝云湿,花窗午篆清。
东风未放十分晴。
留恋海棠颜色、过清明。
垒润栖新燕,笼深锁旧莺。
琵琶可是不堪听。
无奈愁人把做、断肠声。
柳户朝云湿,花窗午篆清。
东风未放十分晴。
留恋海棠颜色、过清明。
垒润栖新燕,笼深锁旧莺。
琵琶可是不堪听。
无奈愁人把做、断肠声。
柳掩的门户沾着朝云的湿气,花窗下午间的篆香清寂。
东风还未放出十足的晴光。
留恋那海棠花的颜色,就这样过了清明。
新泥润湿的燕巢栖着新燕,幽深的笼中锁着旧日的莺。
琵琶声恐怕是不堪聆听。
无奈愁苦之人,偏把它当作——断肠之声。
Willow gate damp with morning clouds, flower window noon seal-script incense clear.
East wind hasn't yet released full brightness.
Lingering, captivated by crabapple's hue—passing Qingming.
Nest moist, new swallows perch; cage deep, old orioles locked.
Pipa tunes perhaps unbearable to hear.
Helpless, the sorrowful one takes them as—heart-breaking sounds.
清明后,春景依旧惹人愁。
外部景致与内在心绪的强烈博弈,催化了断肠之音。
描绘暮春时节闺中女子触景生情,闻琵琶声而断肠的愁绪。
东风 · 清明 · 笼深 · 愁人 · 断肠
东山书院编辑整理