雨压杨花路半乾。
蜂遗花粉在阑干。
牡丹开尽正春寒。
懒品么弦金雁并,瘦惊双钏玉鱼宽。
新愁不放翠眉间。
雨压杨花路半乾。
蜂遗花粉在阑干。
牡丹开尽正春寒。
懒品么弦金雁并,瘦惊双钏玉鱼宽。
新愁不放翠眉间。
雨水压着杨花,小路半干。
蜜蜂将花粉遗落在栏杆上。
牡丹开尽,正是春寒时分。
懒得弹奏金雁并排的琴弦,消瘦惊觉双钏如玉鱼般宽松。
新的愁绪,不让它停留在翠眉之间。
Rain weighs down willow catkins, path half-dried,
Bees leave pollen traces on the balustrade.
Peonies have bloomed and gone, leaving spring's chill to abide.
Too languid to pluck the golden-wildgoose strings in pair,
Startled by slim wrists, jade-fish bracelets feel too wide.
Fresh sorrows are not allowed between her emerald brows to hide.
张桂暮春闺怨词。
以物候变迁隐喻情感资源的耗散与治理。
描绘暮春时节雨后的清冷景象,抒写女子因春去而生的闲愁与孤寂。
春寒 · 懒品 · 瘦惊 · 新愁
东山书院编辑整理