斗柄回秋律。
素蟾飞、冰霜万里,满川金碧。
得月偏多何处是,惟有桥南第一。
正野迥、西风寒寂。
丹桂婆娑疏影在,想微瑕、未累千金璧。
河汉远,澹无迹。
知君有句酬佳夕。
尽高歌、胡床自倚,露漙珠溢。
坐到参横星欲暗,隐隐天低似笠。
但络纬、悲啼催织。
吟咏凄凉翻有恨,谅知音、人远空追忆。
谁为置,郑庄驿。
斗柄回秋律。
素蟾飞、冰霜万里,满川金碧。
得月偏多何处是,惟有桥南第一。
正野迥、西风寒寂。
丹桂婆娑疏影在,想微瑕、未累千金璧。
河汉远,澹无迹。
知君有句酬佳夕。
尽高歌、胡床自倚,露漙珠溢。
坐到参横星欲暗,隐隐天低似笠。
但络纬、悲啼催织。
吟咏凄凉翻有恨,谅知音、人远空追忆。
谁为置,郑庄驿。
北斗的斗柄回转,标志着秋令已至。
皎洁的月亮飞升,辉映万里冰霜,满河都是金碧之色。
得月光偏爱最多的是何处?唯有桥南那第一等的好地方。
正是原野旷远,西风寒冷寂寥。
月中丹桂的婆娑疏影依然,想来那微小的瑕疵,并未累及这千金璧玉。
银河遥远,淡然无迹。
知道你有诗句酬答这良宵。
尽情高歌,斜倚着胡床,夜露浓重如珠玉盈溢。
坐到参星横斜、群星欲暗,天穹隐隐低垂好似斗笠。
只有络纬虫悲鸣,仿佛在催促织作。
吟咏声变得凄凉,反而生出憾恨;料想知音之人远隔,只能空自追忆。
谁能为我安排,像郑庄那样好客的驿馆呢?
The Dipper's handle turns, ushering autumn's rule.
The silver toad flies, over frosty leagues, bathing streams in golden cool.
Where does the moon favor most? None but the first spot south of the bridge, its claim.
Just as the wilds stretch vast, the west wind chills, a desolate frame.
Cassia's sparse shadows dance, thinking of a tiny flaw that mars no priceless jade.
The Milky Way lies far, its traces faint and fade.
I know you have verses to answer this fine night.
Singing aloud, reclining on your couch, dew gathers, pearls of light.
We sit till stars slant and dim, the sky hangs low like a hat, rim.
Only the weaver's dirge urges the loom, a mournful hymn.
Chanting turns bleak, breeding regret; I trust my friend, though far, in vain I fret.
Who will arrange, a welcoming inn, for me to get?
游次公秋夜怀友,自抒孤寂。
词境清冷高远,体现了士人在精神认同上的孤独求索。
词人于秋夜望月感怀,既描绘出澄澈寥廓的夜景,又抒发了知音难觅、孤寂凄凉的羁旅之思。
秋律 · 寒寂 · 微瑕 · 高歌 · 参横 · 催织 · 追忆
东山书院编辑整理