小雨初收报夕阳。
归云欲渡转横塘。
空回雨盖翻新影,不见琼肌洗暗香。
追落景,弄微凉。
尚馀残泪浥空床。
只应自有东风恨,长遣啼痕破晚妆。
小雨初收报夕阳。
归云欲渡转横塘。
空回雨盖翻新影,不见琼肌洗暗香。
追落景,弄微凉。
尚馀残泪浥空床。
只应自有东风恨,长遣啼痕破晚妆。
小雨刚停,迎来了夕阳。
归去的云想要渡过长空,却转向横塘。
空自转动雨盖翻出新影,却不见那琼玉般的肌肤洗净后散发的暗香。
追逐将逝的日光,戏弄微微的凉意。
尚有余泪沾湿了空床。
想必她心中自有对东风的幽怨,才让泪痕长在,破坏了晚妆。
A light rain just clears, heralding the setting sun.
Returning clouds wish to cross, then turn toward the winding pond.
Vainly, my rain-canopy turns a new shadow; I see not her jade skin washed of its hidden scent.
Chasing the fading light, toying with slight coolness.
Traces of tears still dampen the empty bed.
Surely she holds her own grudge against the east wind, letting long streaks of weeping mar her evening makeup.
叶梦得暮春怀人,情致婉约。
空床残泪揭示了情感治理失效后的私人境况。
描绘雨后黄昏的凄清景象,抒发女子独守空床的孤寂与幽怨。
残泪 · 东风恨 · 暗香 · 归云 · 落景
东山书院编辑整理