破萼初惊一点红。
又看青子映帘栊。
冰雪肌肤谁复见。
清浅。
尚馀疏影照晴空。
惆怅年年桃李伴。
肠断。
只应芳信负东风。
待得微黄春亦暮。
烟雨。
半和飞絮作濛濛。
破萼初惊一点红。
又看青子映帘栊。
冰雪肌肤谁复见。
清浅。
尚馀疏影照晴空。
惆怅年年桃李伴。
肠断。
只应芳信负东风。
待得微黄春亦暮。
烟雨。
半和飞絮作濛濛。
花萼初破,惊现一点红艳。
又见青涩的果子掩映在窗棂之间。
那冰雪般的肌肤,如今还有谁能得见?
唯有清浅的芬芳。
尚留几枝疏影映照着晴空。
年年与桃李为伴,令人惆怅。
愁肠欲断。
只应是芳菲的讯息辜负了春风。
等到花儿微黄时,春天也已迟暮。
烟雨迷蒙。
半和着飞絮,化作一片濛濛。
Startled by the first red of a budding bloom.
Then see green fruits against the window's gloom.
Who now beholds that ice-snow skin, so fair?
Faint, clear.
Only sparse shadows in the bright air.
Melancholy, year after year, with peach and plum as mere.
Heart-torn.
It seems sweet messages betray the east wind's turn.
Wait till pale yellow comes, spring too will fade.
Misty rain.
Half-mingled with flying catkins, a hazy veil is made.
咏梅词,寄托人生易逝之感。
对美好事物周期的敏锐捕捉,隐含认知的变迁。
借梅花由盛转衰的历程,抒发春光易逝、芳华难驻的惆怅之情。
冰雪肌肤 · 肠断 · 芳信 · 春暮 · 濛濛
东山书院编辑整理