梅雨犹清,冷风乘急,遥送万丝斜陨。
听水翻雷迅。
冒雾湿,但觉衣裘皆润。
乱山烟嶂外,轻寒透、未免强忍。
崎岖危石,耸峭峻岭,都齐行尽。
指引。
看负弩旌旗,谩卷空、排素阵。
向晚收云,黎明见日,渐生红晕。
堪叹萍泛浪迹,□事无长寸。
但新来纤瘦,谁信非因病损。
梅雨犹清,冷风乘急,遥送万丝斜陨。
听水翻雷迅。
冒雾湿,但觉衣裘皆润。
乱山烟嶂外,轻寒透、未免强忍。
崎岖危石,耸峭峻岭,都齐行尽。
指引。
看负弩旌旗,谩卷空、排素阵。
向晚收云,黎明见日,渐生红晕。
堪叹萍泛浪迹,□事无长寸。
但新来纤瘦,谁信非因病损。
梅雨尚且清冷,疾风乘势而来,远远送来万条雨丝斜落。
听见水声翻腾迅疾如雷。
冒着湿雾前行,只觉得衣衫全都沾湿。
乱山如烟障之外,轻寒透骨,未免要强行忍耐。
崎岖的危石,高耸陡峭的峻岭,都已全部走完。
(有人)指引方向。
看那负弩旌旗,徒然卷起,排列成素白的阵势。
傍晚收拢云霞,黎明见到日出,渐渐生出红晕。
可叹我如浮萍般漂泊无定,所历之事没有一件长久。
只是近来忽然如此纤瘦,谁肯相信不是因病而损?
Plum rain still drizzles, cold winds rush in haste,
Sending myriad slanting threads to waste.
Hear water roar like thunder swift.
Through mist I'm drenched, cloak and gown adrift.
Beyond mist-veiled peaks, a chaotic sight,
A piercing chill I barely bear with might.
Rugged perilous stones, steep ridges sheer,
All are traversed, drawing near.
Look there, the guide!
See banners, crossbows, idly rolled, a plain white tide.
Clouds gather at dusk, disperse at dawn's red hue.
Gradually a crimson blush breaks through.
Alas, like duckweed tossed, my tracks have no fixed span,
My deeds lack lasting measure, futile plan.
But newly come this frailty, thin and worn,
Who believes it's not by illness borne?
写羁旅苦雨与行路艰难,结以病瘦自怜。
在充满不确定性的旅程中,个体对生命周期的脆弱感知。
描绘羁旅途中遇雨行路的艰辛与漂泊无依的孤寂心境。
雾湿 · 衣裘 · 强忍 · 行尽 · 浪迹 · 纤瘦
东山书院编辑整理