叶下鵁鶄眠未稳。
风翻露飐香成阵。
仙女出游知远近。
羞借问。
饶将绿扇遮红粉。
一掬蕊黄沾雨润。
天人乞与金英嫩。
试折乱条醒酒困。
应有恨。
芳心拗尽丝无尽。
叶下鵁鶄眠未稳。
风翻露飐香成阵。
仙女出游知远近。
羞借问。
饶将绿扇遮红粉。
一掬蕊黄沾雨润。
天人乞与金英嫩。
试折乱条醒酒困。
应有恨。
芳心拗尽丝无尽。
叶下,鵁鶄鸟睡得并不安稳。
风翻露滚,香气阵阵袭来。
似有仙女出游,不知远近。
我羞于借问。
她宁愿用绿扇遮住红粉面容。
一捧沾了雨润的黄色花蕊。
仿佛是上天赐予的金英嫩蕊。
试折一枝乱条以醒酒困。
心中应有憾恨。
芳心拗尽,情思却如丝无尽。
Beneath leaves, waterbirds rest uneasy.
Wind flips, dew shakes, fragrance forms a breezy.
A fairy maiden tours, near or far, unseen.
Too shy to ask, I ween.
She'd rather hide rouged face with fan of green.
A handful of pistils, moist with rain's kiss.
Heaven bestows golden tenderness.
Try breaking a twig to shake off wine's haze.
There should be grief's phase.
The fragrant heart twists, silk threads in endless maze.
晏殊以游仙笔法写秋日荷塘。
芳心拗尽的意象,暗喻情感博弈中的无尽纠缠。
描绘仙女出游的绰约风姿与惜花芳心,暗含人生易逝、情意难尽的怅惘。
仙女 · 出游 · 遮羞 · 醒酒 · 有恨 · 丝无尽
东山书院编辑整理