青杏园林著酒香。
佳人初试薄罗裳。
柳丝无力燕飞忙。
乍雨乍晴花自落,闲愁闲闷日偏长。
为谁消瘦减容光。
青杏园林著酒香。
佳人初试薄罗裳。
柳丝无力燕飞忙。
乍雨乍晴花自落,闲愁闲闷日偏长。
为谁消瘦减容光。
青杏园林中,飘荡着酒香。
佳人初次试穿轻薄的罗裳。
柳丝柔软无力,燕子飞舞繁忙。
天气忽雨忽晴,花儿兀自飘落;闲愁与闷绪交织,白日显得格外漫长。
她为谁消瘦,减损了容颜的光彩?
In the green apricot garden, wine fragrance spreads light.
The fair lady first tries her thin silk gown, a delightful sight.
Willow twigs droop languidly; swallows fly in busy flight.
Sudden rain, then sun; flowers fall of their own will; / Idle sorrow, dull ennui make the day longer still.
For whom does she grow thin, her radiant beauty now nil?
晏殊写春末园林佳人闲愁。
闲愁与光阴的拉锯,体现了个体在时间周期中的无力感。
描绘暮春园林中佳人闲愁慵懒的情态,抒发韶光易逝、红颜憔悴的感伤。
酒香 · 薄罗裳 · 消瘦 · 容光 · 闲愁
东山书院编辑整理