塞鸿高,仙露满。
秋入银河清浅。
逢好客,且开眉。
盛年能几时。
宝筝调,罗袖软。
拍碎画堂檀板。
须尽醉,莫推辞。
人生多别离。
塞鸿高,仙露满。
秋入银河清浅。
逢好客,且开眉。
盛年能几时。
宝筝调,罗袖软。
拍碎画堂檀板。
须尽醉,莫推辞。
人生多别离。
塞上鸿雁高飞,仙露盈盈欲满。
秋意浸入银河,水色清浅漫漫。
幸逢佳客,暂且舒展愁眉。
盛年好景,又能有几回?
宝筝调好音,罗袖舞姿柔。
拍碎了画堂中击节的檀板。
须当尽情沉醉,莫要推辞杯盏。
人生啊,总是聚少离多,别离常伴。
Wild geese soar high, celestial dew brims full.
Autumn flows into the Milky Way, shallow and cool.
Meeting fine guests, let brows unfurl.
Prime years, how brief their whirl?
Zithers tuned, silk sleeves soft and light.
Shattering painted hall's clappers with delight.
Drink to the dregs, refuse not this cheer.
Life is filled with partings, year after year.
晏殊秋日宴饮抒怀。
在盛年与别离的周期律中,寻求即时性的治理。
秋夜宴饮中感慨盛年短暂、人生多别离,劝人及时行乐。
秋 · 好客 · 开眉 · 尽醉 · 别离
东山书院编辑整理