离鸾照罢尘生镜。
几点吴霜侵绿鬓。
琵琶弦上语无凭,豆蔻梢头春有信。
相思拼损朱颜尽。
天若多情终欲问。
雪窗休记夜来寒,桂酒已消人去恨。
离鸾照罢尘生镜。
几点吴霜侵绿鬓。
琵琶弦上语无凭,豆蔻梢头春有信。
相思拼损朱颜尽。
天若多情终欲问。
雪窗休记夜来寒,桂酒已消人去恨。
离鸾镜照罢,已蒙上尘埃。
几点吴霜,侵染了她乌黑的鬓发。
琵琶弦上的诉说没有凭据,豆蔻梢头却传来了春天的确信消息。
相思拼命损耗,红润的容颜即将殆尽。
苍天若有多情,终究要过问。
莫记雪窗下昨夜的寒冷,桂花酒已消解了人去的憾恨。
The parted phoenix mirror gathers dust.
A few frost-like streaks invade her dark hair.
The pipa's strings speak words without proof, While spring sends word on cardamom tips, fair.
For longing, she'd spend her rosy cheeks all.
If heaven had feelings, it would ask why.
Forget the cold by the snow-lit window; Osmanthus wine has dissolved the parting sigh.
写女子相思憔悴,借酒消愁。
在情感的消耗与修复中,完成一次自我认同的重塑。
描写女子相思憔悴,借酒消愁的闺怨之情。
相思 · 朱颜 · 多情 · 春信 · 人恨
东山书院编辑整理