千花百草。
送得春归了。
拾蕊人稀红渐少。
叶底杏青梅小。
小琼闲抱琵琶。
雪香微透轻纱。
正好一枝娇艳,当筵独占韶华。
千花百草。
送得春归了。
拾蕊人稀红渐少。
叶底杏青梅小。
小琼闲抱琵琶。
雪香微透轻纱。
正好一枝娇艳,当筵独占韶华。
千花百草争妍。
已将春天送走归去。
采花人稀少了,红花也渐渐凋零。
叶底藏着青青的杏子与小小的梅子。
小琼姑娘闲抱着琵琶。
雪肌的香气微微透出轻薄的纱衣。
正好有一枝娇艳的花朵,在筵席上独自占尽了美好年华。
A thousand blooms, a hundred grasses.
Have seen off spring as it passes.
Few pick petals now, reds fade and grow less.
Under leaves, apricots green and plums small press.
Little Qiong idly holds her pipa.
Snowy fragrance faintly through her light gauze drifts afar.
Just right, a single branch, delicate and fair, dominates the feast, holding beauty rare.
晏几道描绘歌女小琼之作。
以花喻人,在春归周期中凸显个体的娇艳与存在。
描绘春末夏初时节,花事渐歇,而筵席间一位女子怀抱琵琶,娇艳动人,独占韶华的场景。
春归 · 拾蕊 · 琵琶 · 娇艳 · 韶华
东山书院编辑整理