画栋风生,绣筵花绕。
层台胜日频高眺。
清辉爽气自娱人,何妨称意开颜笑。
水碧无穷,山青未了。
斜阳浦口归帆少。
云鬟烟鬓只供愁,琵琶更作相思调。
画栋风生,绣筵花绕。
层台胜日频高眺。
清辉爽气自娱人,何妨称意开颜笑。
水碧无穷,山青未了。
斜阳浦口归帆少。
云鬟烟鬓只供愁,琵琶更作相思调。
画栋间清风徐来,绣席旁繁花环绕。
在这高台胜景之日,我频频登高远眺。
清朗的光辉与爽净的空气令我自得欢愉,何不称心如意地开怀一笑?
碧水茫茫无穷无尽,青山绵绵未有尽头。
斜阳下的渡口,归来的帆影稀少。
她那如云似烟的鬓发只能增添愁绪,琵琶声更奏出相思的曲调。
Painted eaves breathe with wind, embroidered seats wreathed in flowers.
From the high terrace, I gaze afar on this fine day.
Clear light and crisp air delight my heart, why not smile with joy?
Endless the water's blue, unceasing the hills' green.
Few sails return at dusk to the river's mouth.
Cloud-like hair, mist-like locks only feed sorrow, the lute plays a tune of longing.
徐俯登高赏景,感怀山水与离愁。
山水永恒与人事易逝的对比,揭示了周期律下的个体怅惘。
描绘登台远眺所见山水美景,抒发由乐转愁的相思之情。
高眺 · 清辉 · 爽气 · 开颜笑 · 水碧山青 · 相思调
东山书院编辑整理