晓风残角。
月里梅花落。
宿酒醒时滋味恶。
翠被轻寒漠漠。
梦回一点相思。
远山暗蹙双眉。
不觉肌肤瘦玉,但知带减腰围。
晓风残角。
月里梅花落。
宿酒醒时滋味恶。
翠被轻寒漠漠。
梦回一点相思。
远山暗蹙双眉。
不觉肌肤瘦玉,但知带减腰围。
拂晓的风里,残存的号角声呜咽。
月光之下,梅花正悄然飘落。
宿醉醒来,只觉滋味苦涩难受。
翠被微寒,漠漠地笼罩着孤寂。
从梦中醒来,心头泛起一点相思。
远山如黛,仿佛暗暗蹙起了双眉。
不觉肌肤已消瘦如玉,只知衣带渐宽腰围减。
Dawn wind, the fading horn.
In moonlight, plum blossoms fall.
Awake from overnight drink, the taste is foul.
The green quilt holds a light, desolate chill.
Returning from a dream, a speck of longing.
Distant hills darkly knit a pair of brows.
Unaware the jade-like flesh grows thin, only the loosening girdle known.
谢逸抒写晓醒时分的孤寂与相思。
在情感周期的低点,对自我状态的敏锐觉知。
描写女子清晨酒醒后孤寂相思、形容消瘦的闺怨情怀。
宿酒 · 相思 · 瘦玉 · 腰围 · 轻寒 · 梦回
东山书院编辑整理