一雁斜阳,乱蛩衰草,天净秋远。
独立西风,星星鬓影,疑被蕖霜染。
蹇修何处,秋深湘水,隐约数峰青浅。
想而今,亭亭皓月,共谁倚阑凄惋。
瑶箱翠袭,玉奁芸剪,暗里泪化偷溅。
一日思量,十年瘦削,春色回眸减。
雕鸾好在,文箫重许,罍酒试香庭苑。
正销魂,馀霞散碧,暮鸦数点。
一雁斜阳,乱蛩衰草,天净秋远。
独立西风,星星鬓影,疑被蕖霜染。
蹇修何处,秋深湘水,隐约数峰青浅。
想而今,亭亭皓月,共谁倚阑凄惋。
瑶箱翠袭,玉奁芸剪,暗里泪化偷溅。
一日思量,十年瘦削,春色回眸减。
雕鸾好在,文箫重许,罍酒试香庭苑。
正销魂,馀霞散碧,暮鸦数点。
一只孤雁映着斜阳,乱蛩鸣于衰草,天空明净秋意旷远。
独自立于西风之中,鬓发已星星点点,疑是被秋荷之霜染白。
媒人何在?秋深时节的湘水之上,隐约几座山峰泛着淡青。
想如今,皎洁明月亭亭而立,又与谁共倚栏杆凄然惋叹?
瑶饰的箱子翠色袭人,玉奁上芸香剪出的图案,暗地里泪水化作珠玉偷溅。
一日相思量,十年身形瘦削,回眸间春色也已衰减。
雕绘的鸾鸟依然美好,文箫之约重新许下,在庭苑中斟酒试香。
正当销魂之际,天边余霞散成碧色,暮鸦数点飞过。
One wild goose in slanting sun, chaotic crickets in fading grass, sky pure, autumn far.
Stand alone in west wind, starlike streaks of hair at temples, suspect stained by lotus frost.
Where is the matchmaker? Autumn deep in Xiang River, faintly several peaks bluish pale.
Think of now, graceful bright moon, with whom leaning on rail in mournful regret?
Jade case green-wrapped, ivory box scissored with cloud pattern, secretly tears transformed, stolen splashes.
One day's pondering, ten years' emaciation, spring hues glance back and diminish.
Carved phoenix still fine, literary flute promised again, jar wine tries fragrance in courtyard garden.
Just as soul melts, remaining glow scatters azure, dusk crows several dots.
奚岊秋日怀人,自伤迟暮。
通过时间维度揭示个体在情感治理中的持久消耗与微茫希望。
词人于秋日独立,见孤雁衰草而感怀年华老去,追忆旧情,抒发孤寂凄惋之情。
秋深 · 瘦削 · 销魂 · 倚阑 · 泪溅
东山书院编辑整理