作赋丁年厌兔园。
紫微深锁九重关。
花墩屡赐清闲燕,文石难忘咫尺颜。
烟外屐,水边山。
纶巾羽扇五湖间。
自怜季子貂裘敝,来与机云相对闲。
作赋丁年厌兔园。
紫微深锁九重关。
花墩屡赐清闲燕,文石难忘咫尺颜。
烟外屐,水边山。
纶巾羽扇五湖间。
自怜季子貂裘敝,来与机云相对闲。
丁壮之年便已厌倦了兔园作赋的生涯。
紫微宫深锁,隔绝九重天门。
屡蒙赐宴于花墩,享受清闲;难忘御前文石屏风后,近在咫尺的君王容颜。
向往那烟霞外的木屐,水边的青山。
头戴纶巾,手摇羽扇,逍遥于五湖之间。
自怜如季子貂裘破败,来此与陆机、陆云般的才士相对悠闲。
In youth, I wearied of the garden's lore.
The Purple Palace locked its deepest door.
Flowery seats granted idle feasts, a boon; The patterned stone recalls a face, gone soon.
Mist-clad clogs, hills by water's side.
With silk cap, feather fan, the lakes I ride.
My sable robe worn thin, I pity my plight, To meet you, masters, in shared leisure's light.
词人自述怀才不遇,向往隐逸。
展现了士人在仕途博弈失利后的认知转向。
词人自述仕途失意后归隐山水、寄情闲适的心境。
清闲 · 自怜 · 相对闲
东山书院编辑整理