秦黛横愁送暮云。
越波秋浅暗啼昏。
空庭春草绿如裙。
彩扇不歌原上酒,青门频返月中魂。
花开空忆倚阑人。
秦黛横愁送暮云。
越波秋浅暗啼昏。
空庭春草绿如裙。
彩扇不歌原上酒,青门频返月中魂。
花开空忆倚阑人。
她蹙着秦地女子般的黛眉,含愁送别暮云。
越水秋波浅淡,在昏暗中暗暗悲啼。
空寂的庭院里,春草碧绿如同裙裾。
彩扇闲置不再歌舞,原上的酒宴也已停歇,青门外,那月中孤魂频频回返。
花儿空自开放,徒然忆起那位倚栏远望的人。
Qin-dark brows knit with sorrow, seeing off twilight cloud.
Yue-wave autumn shallow, hidden cries dim the shroud.
Empty courtyard, spring grass green as a skirt, endowed.
Painted fan silent, no song for plainside wine allowed.
Frequent return of soul to moon from Blue Gate, avowed.
Flowers bloom in vain, recalling one who leaned on rail, unbowed.
春暮怀人,空庭寂寥,愁思绵邈。
词人以空间寂寥为幕布,上演了一场深刻的情感认知戏码。
此词通过暮云、秋波、空庭等意象,抒发了对远方之人的深切思念与孤寂怅惘之情。
横愁 · 暗啼 · 空忆 · 不歌 · 频返
东山书院编辑整理