北斗秋横云髻影。
莺羽衣轻,腰减青丝剩。
一曲游仙闻玉磬。
月华深院人初定。
十二阑干和笑凭。
风露生寒,人在莲花顶。
睡重不知残酒醒。
红帘几度啼鸦暝。
北斗秋横云髻影。
莺羽衣轻,腰减青丝剩。
一曲游仙闻玉磬。
月华深院人初定。
十二阑干和笑凭。
风露生寒,人在莲花顶。
睡重不知残酒醒。
红帘几度啼鸦暝。
北斗星横斜秋空,映衬着她如云的发髻影。
她身着轻盈的莺羽衣,腰肢比青丝更显纤瘦。
一曲游仙般的乐声,伴随着玉磬的清音传来。
月光洒满幽深的庭院,人儿方才安定下来。
她含笑凭倚着十二曲的栏杆。
风露渐生寒意,人仿佛伫立在莲花之巅。
沉睡浓重,不知残存的酒意何时醒转。
红色帘幕外,几度传来乌鸦啼叫,天色渐暝。
The Dipper hangs across autumn sky, a shadow in her cloud-like hair.
Her oriole-feather robe is light, her waist slimmer than silk thread spare.
A tune of wandering immortals, from jade chimes drifts through the air.
In moonlit courtyard's deepest part, she first settles, serene and fair.
Leaning on twelve railings with a smile, she stands there.
Wind and dew bring chill, she's atop the lotus, unaware.
Deep in sleep, she knows not the fading wine's despair.
How many times have crows cried dusk into the crimson lair?
吴文英梦窗词,写深闺秋夜情思。
词人通过时空交错的意象,构建出精微的情感治理图景。
描绘秋夜庭院中女子游仙听磬、凭栏微醺的幽静画面。
秋横 · 腰减 · 深院 · 和笑 · 睡重 · 残酒
东山书院编辑整理