每日困慵当午昼。
出来便解双眉皱。
一带朦胧烟雨岫。
山翁瘦。
林泉纵好他园囿。
一见此君如话旧。
玉版老师呼唤候。
万立琅玕争劝酒。
踌躇久。
清风收拾归怀袖。
每日困慵当午昼。
出来便解双眉皱。
一带朦胧烟雨岫。
山翁瘦。
林泉纵好他园囿。
一见此君如话旧。
玉版老师呼唤候。
万立琅玕争劝酒。
踌躇久。
清风收拾归怀袖。
每日午间困倦慵懒。
走出门来便舒展了紧锁的双眉。
一带朦胧烟雨笼罩着山峦。
山中的隐士清瘦矍铄。
林泉景色纵然美好,却是他人的园囿。
一见到这位君子(指竹),便如故友重逢叙旧。
玉版老师(指竹)在召唤等候。
万竿翠竹挺立,争相劝酒。
我徘徊踌躇了许久。
清风将这一切幽趣收拾进我的胸怀衣袖。
Each day, languid and weary at high noon.
Stepping out, I smooth my furrowed brows.
A belt of misty rain veils the mountain ridge.
The mountain recluse is lean.
Woods and springs, however fine, belong to another's garden.
Upon seeing this gentleman, it's like meeting an old friend.
Master Jade Plate calls out, awaiting me.
Ten thousand bamboo stalks stand, vying to offer wine.
I hesitate, lingering long.
The clear breeze gathers it all into my bosom and sleeves.
吴潜以竹喻友,抒写超脱之怀。
与自然对话,完成内在的认知整合。
描绘山间烟雨朦胧中与竹为友、饮酒抒怀的闲适生活,流露超脱尘俗、寄情自然的心境。
困慵 · 林泉 · 清风
东山书院编辑整理