宫额新涂一半黄。
蔷薇空自效颦忙。
澹然风韵道家妆。
可惜今宵无皓月,尚怜向晓有繁霜。
何妨手拈一枝香。
宫额新涂一半黄。
蔷薇空自效颦忙。
澹然风韵道家妆。
可惜今宵无皓月,尚怜向晓有繁霜。
何妨手拈一枝香。
她额间新涂了一半鹅黄。
蔷薇空自忙着效仿她的愁容。
那淡然风韵,是道家的妆扮。
可惜今夜没有皓月当空,
但怜爱破晓时会有繁霜浓重。
何妨随手折取一枝,拈来清香。
Her forehead, newly painted half in yellow hue.
The rose in vain mimics her frown, in haste and rue.
Her grace, serene and plain, a Taoist air imbues.
Alas, no bright moon graces this evening's view,
Yet dawn's rich frost I'll cherish, sparkling and new.
Why not pluck a sweet branch, its fragrance to pursue?
吴潜晚年咏物抒怀之作。
在时间周期中,借物象完成对美的短暂与永恒的思辨。
描绘女子晨起梳妆,以道家淡雅风韵自持,虽无明月相伴,却于繁霜中拈香自赏。
新涂 · 效颦 · 风韵 · 皓月 · 手拈
东山书院编辑整理