楼观齐雪,正霜明天净,一雁高飞。
江南倦客徙倚,目断双溪。
凭阑自语,算从来、总是儿痴。
青镜里,数丝点鬓,问渠何事忘归。
幸有三椽茅屋,更小园随分,秋实春菲。
几多清风皎月,美景良时。
陶贤乐圣,尽由他、歧路危机。
须信道,功名富贵,大都磨蚁醯鸡。
楼观齐雪,正霜明天净,一雁高飞。
江南倦客徙倚,目断双溪。
凭阑自语,算从来、总是儿痴。
青镜里,数丝点鬓,问渠何事忘归。
幸有三椽茅屋,更小园随分,秋实春菲。
几多清风皎月,美景良时。
陶贤乐圣,尽由他、歧路危机。
须信道,功名富贵,大都磨蚁醯鸡。
楼观覆盖着齐整的雪,正是霜后天空明净,一只大雁高飞。
我这江南倦客徘徊倚靠,目光望断远处的双溪。
凭栏自言自语,细算起来,从来总是孩童般的痴妄。
青铜镜里,几丝白发点缀鬓角,试问自己为何忘了归去。
幸有三间茅屋栖身,更有小园随遇而安,秋有果实春有芳菲。
多少清风皎月,美景良辰。
效法陶潜,乐慕圣贤,尽由他去经历那歧路与危机。
须要明白,功名富贵,大抵如同磨上的蚂蚁、醋瓮里的小虫般微不足道。
Tower and pavilion capped with snow, under clear frost-bright sky, a lone wild goose flies high.
The weary traveler south of the river leans, gaze severed at the twin streams.
Leaning on the rail, talking to myself, reckoning: from of old, always a child's folly.
In the bronze mirror, a few silver threads dot the temples, I ask him: why forget to return?
Fortunate to have three beams of a thatched hut, and a small garden as it may be, autumn fruit, spring fragrance.
How many clear breezes, bright moons, fine scenes, good times.
Delighting in sages, content with worthies, let him have all the forked roads, the hidden perils.
One must believe: fame, wealth, are mostly ants ground in a mill, gnats in vinegar.
吴潜表达归隐之志与对功名的淡泊。
以磨蚁醯鸡为喻,完成了对世俗价值体系的认知解构。
倦客凭栏自叹年华老去,幸有茅屋小园可寄闲情,看淡功名富贵。
倦客 · 忘归 · 秋实春菲 · 美景良时 · 磨蚁醯鸡
东山书院编辑整理