杨柳风前旗鼓闹。
正陌上、闲花芳草。
忍将愁眼覰芳菲,人未老。
春先老。
长安比日知多少。
日易见、长安难到。
无情苕水不西流,渐迤逦、仙舟小。
杨柳风前旗鼓闹。
正陌上、闲花芳草。
忍将愁眼覰芳菲,人未老。
春先老。
长安比日知多少。
日易见、长安难到。
无情苕水不西流,渐迤逦、仙舟小。
杨柳在风前摇曳,前方的旗鼓喧闹。
正是路上闲花与芳草繁盛之时。
我怎忍心用这双愁眼去细看那芳菲美景,人还未老,
春天却已先老了。
如今的都城长安,知道它离这里有多远吗?
太阳天天可见,长安却难以到达。
无情的苕溪水从不向西流,(载我的)行舟渐行渐远,蜿蜒消失在远方。
Willows in wind, flags and drums clamor ahead.
On the path, idle flowers and fragrant grass spread.
How can I bear with sorrowful eyes to see spring's glory, I'm not yet old,
But spring grows old.
How far is Chang'an these days, who can know?
The sun is easy to see, Chang'an hard to go.
Heartless Tiao River never flows west; gradually winding, the fairy boat grows small in the distance.
无名氏行旅词,抒写求仕难达的感慨。
空间阻隔隐喻阶层流动困境,触及身份认同的核心焦虑。
词人通过春景易逝与长安难至的对比,抒发人生易老、功业难成的惆怅。
春老 · 长安 · 西流 · 芳菲 · 陌上
东山书院编辑整理