画阑人寂,喜轻盈照水,犯寒先拆。
袅芳枝、云缕鲛绡,露浅浅涂黄,汉宫娇额。
翦玉裁冰,已占断、江南春色。
恨风前素艳,雪里暗香,偶成抛掷。
如今眼穿故国。
待拈花嗅蕊。
时话思忆。
想陇头、依约飘零,甚千里芳心,杳无消息。
粉怯珠愁,又只恐、吹残羌笛。
正斜飞、半窗晓月,梦回陇驿。
画阑人寂,喜轻盈照水,犯寒先拆。
袅芳枝、云缕鲛绡,露浅浅涂黄,汉宫娇额。
翦玉裁冰,已占断、江南春色。
恨风前素艳,雪里暗香,偶成抛掷。
如今眼穿故国。
待拈花嗅蕊。
时话思忆。
想陇头、依约飘零,甚千里芳心,杳无消息。
粉怯珠愁,又只恐、吹残羌笛。
正斜飞、半窗晓月,梦回陇驿。
画栏边人声寂静,梅花喜其轻盈,照水先开,冒着严寒率先绽放。
芳枝袅娜,如云缕鲛绡;露水浅浅地涂上淡黄,似汉宫佳人的娇媚额妆。
它似剪玉裁冰而成,已然占尽了江南春色。
可恨风前素雅的艳色,雪中清幽的暗香,竟被偶然地抛弃。
如今我望眼欲穿,遥望故国。
等待拈花嗅蕊的那一刻。
不时诉说思念与回忆。
想起陇头,梅花大约正在飘零,为何千里之外的芳心,杳无音信。
粉瓣似怯,珍珠般的花蕾含愁,又只怕被羌笛声吹残。
只见晓月斜飞,映照半窗,让我从梦中回到了陇头的驿站。
Painted rails, people still; she delights,轻盈, mirroring the water, braving cold to split open first.
Her fragrant branch sways, cloud-thread, mermaid silk; dew lightly paints it yellow, a Han palace lady's fair brow.
Cut from jade, carved from ice, already monopolizing Jiangnan's spring hues.
I resent the素艳 before the wind, the暗香 in snow, casually cast aside.
Now, eyes strain toward my lost homeland.
Waiting to pluck a bloom, sniff its stamens.
At times speaking of remembrance.
Thinking of Longtou, vaguely drifting and falling; how far her fragrant heart travels,杳无消息.
Powder fears, pearls grieve, and I fear again the Qiang flute's吹残.
Aslant flies half a window's dawn moon, dreaming back to the Long post station.
咏梅思乡,用陇头梅花典。
词人借梅寄寓故国之思,完成了一次深刻的情感认同投射。
借咏梅寄托故国之思与飘零之恨,以梅花风姿隐喻自身高洁与孤寂。
犯寒先拆 · 占断春色 · 眼穿故国 · 千里芳心 · 粉怯珠愁
东山书院编辑整理