雨肥红绽,把芳心轻吐,香喷清绝。
日暮天寒,独自倚修竹,冰清玉洁。
待得春来,百花若见,掩面应羞杀。
当风抵雨,犯寒则怕吹霎。
潇潇爱出墙东,途中遥望,已慰人心渴。
斗压阑干,人面共花面,难分优劣。
嚼蕊寻香,凌波微步,雪沁吴绫袜。
玉纤折了,殢人须要斜插。
雨肥红绽,把芳心轻吐,香喷清绝。
日暮天寒,独自倚修竹,冰清玉洁。
待得春来,百花若见,掩面应羞杀。
当风抵雨,犯寒则怕吹霎。
潇潇爱出墙东,途中遥望,已慰人心渴。
斗压阑干,人面共花面,难分优劣。
嚼蕊寻香,凌波微步,雪沁吴绫袜。
玉纤折了,殢人须要斜插。
雨水滋润,红花绽裂,将芬芳的内心轻轻吐露,香气清绝至极。
日暮天寒,她独自倚着修长的翠竹,如冰般清澈,似玉般洁白。
等到春天来临,百花若是见到她,恐怕要掩面羞愧而死。
迎风抵雨,冒着严寒,则害怕被疾风吹打凋零。
她可爱地探出墙东,在路上远远望见,已足以慰藉人心的渴慕。
花儿繁盛压着栏杆,人的面容与花的面容,难以分出高下优劣。
细嚼花蕊寻觅幽香,迈着凌波微步,雪水沁透了吴绫袜。
用纤纤玉指折下一枝,为了更添妩媚,定要斜斜地插在鬓边。
Rain plumps the red bloom, its fragrant heart lightly exhales, a scent pure and supreme.
At dusk, sky cold, alone she leans on slender bamboo, ice-clear, jade-clean, a dream.
When spring arrives, all flowers seeing her, would hide their faces, shamed to the extreme.
Facing wind, braving rain, fearing the chill, she dreads a sudden gust's harsh scream.
Lovely, she leans east over the wall, glimpsed from the road, already quenches the heart's thirst.
Blooms press the railing, human face and flower's face, which is best? Hard to tell first.
Sipping stamens, seeking scent, with light steps on waves, snow soaks her Wu silk socks immersed.
A jade finger breaks a twig, to tease and please, must slant it in the hair, well-versed.
咏红梅,拟人化描写。
描绘美与力的并存,是对生命韧性的深度认同。
词作以梅花为吟咏对象,描绘其凌寒绽放、清绝脱俗的姿态,并借花喻人,抒发对高洁品格的赞美与倾慕之情。
芳心 · 冰清玉洁 · 掩面 · 犯寒 · 凌波微步 · 玉纤
东山书院编辑整理