柳暗汀洲,最春深处,小宴初开。
似泛宅浮家,水平风软,咫尺蓬莱。
更劝君、吸尽紫霞杯。
醉看鸾凤徘徊。
正洞里桃花,盈盈一笑,依旧怜才。
柳暗汀洲,最春深处,小宴初开。
似泛宅浮家,水平风软,咫尺蓬莱。
更劝君、吸尽紫霞杯。
醉看鸾凤徘徊。
正洞里桃花,盈盈一笑,依旧怜才。
柳色深暗笼罩汀洲,春意最浓时,小宴刚刚开场。
好似以船为家漂流,水面平静风儿轻柔,仙境蓬莱近在咫尺。
再劝君,饮尽这紫霞杯中的美酒。
醉眼观赏鸾凤徘徊飞舞。
正是洞中桃花,盈盈一笑间,依旧爱惜才俊。
Willows shade the isle, where spring's deepest hues unfold, a small feast just begun.
Like a drifting home on water, gentle breeze, Penglai within reach.
I urge you, drink the cup of purple dawn to the last drop.
Drunk, I watch phoenixes hover in their dance.
Peach blossoms in the grotto smile, a graceful glance, still cherishing talent as of old.
王灼南宋词人,流寓江南。
词人借宴游展现对理想治理空间的向往。
描绘春日水畔宴饮的欢愉场景,表达对逍遥生活的向往与对才情的欣赏。
春深 · 小宴 · 蓬莱 · 鸾凤 · 怜才
东山书院编辑整理