扫西风门径,黄叶凋零,白云萧散。
柳换枯阴,赋归来何晚。
爽气霏霏,翠蛾眉妩,聊慰登临眼。
故国如尘,故人如梦,登高还懒。
数点寒英,为谁零落,楚魄难招,暮寒堪揽。
步屧荒篱,谁念幽芳远。
一室秋灯,一庭秋雨,更一声秋雁。
试引芳樽,不知消得,几多依黯。
扫西风门径,黄叶凋零,白云萧散。
柳换枯阴,赋归来何晚。
爽气霏霏,翠蛾眉妩,聊慰登临眼。
故国如尘,故人如梦,登高还懒。
数点寒英,为谁零落,楚魄难招,暮寒堪揽。
步屧荒篱,谁念幽芳远。
一室秋灯,一庭秋雨,更一声秋雁。
试引芳樽,不知消得,几多依黯。
我扫净西风吹拂的门前小径,黄叶凋零,白云疏淡飘散。
柳树已换上枯瘦的阴影,吟诵《归去来兮》为何这样晚?
山中爽气弥漫如雾,远山如美人的翠眉妩媚,姑且慰藉我登高远望的双眼。
故国已渺如尘埃,故人已逝如幻梦,连登高的兴致也懒怠了。
几点寒梅,为谁而零落?楚客的魂魄难以招回,暮色中的寒气仿佛可以揽取。
我漫步在荒芜的篱边,谁还会惦念那幽远芬芳的消逝?
一室秋灯孤照,一庭秋雨淅沥,更添一声秋雁哀鸣。
试着举起这杯美酒,不知能消解心中多少的凄凉与黯淡。
Sweeping the western wind from my gate, yellow leaves wither and fall, white clouds drift apart.
Willows exchange their withered shade; why so late, this ode to return?
Crisp air mists and swirls, emerald moth-brows enchanting, barely console these eyes that climb and gaze.
My homeland is dust, old friends are dreams; even the height I climb to feels a lethargy.
A few cold blossoms—for whom do they wither? The soul of Chu is hard to summon, dusk chill fit to gather.
Treading the overgrown hedge path, who recalls the distant fragrance, hidden and pure?
One room of autumn lamplight, one courtyard of autumn rain, and one more cry of an autumn wild goose.
Let me raise this fragrant cup, not knowing how much gloom it can dissolve.
南宋遗民咏物寄亡国之痛。
以秋景构建认知废墟,在时间周期中确认永恒的丧失。
词人于秋日登临,见故国故人如尘如梦,借酒消愁而难解孤寂依黯之情。
凋零 · 萧散 · 零落 · 难招 · 堪揽 · 幽芳 · 依黯
东山书院编辑整理