占芳菲。
趁东风妩媚,重拂淡燕支。
青凤衔丹,琼奴试酒,惊换玉质冰姿。
甚春色、江南太早,有人怪、和雪杏花飞。
藓佩萧疏,茜裙零乱,山意霏霏。
空惹别愁无数,照珊瑚海影,冷月枯枝。
吴艳离魂,蜀妖浥泪,孤负多少心期。
岁寒事、无人共省,破丹雾、应有鹤归时。
可惜鲛绡碎翦,不寄相思。
占芳菲。
趁东风妩媚,重拂淡燕支。
青凤衔丹,琼奴试酒,惊换玉质冰姿。
甚春色、江南太早,有人怪、和雪杏花飞。
藓佩萧疏,茜裙零乱,山意霏霏。
空惹别愁无数,照珊瑚海影,冷月枯枝。
吴艳离魂,蜀妖浥泪,孤负多少心期。
岁寒事、无人共省,破丹雾、应有鹤归时。
可惜鲛绡碎翦,不寄相思。
独占这芳菲时光。
趁着东风妩媚,重新敷上淡淡的胭脂。
青凤衔来丹砂,琼奴试尝新酒,惊见她玉质的容颜化作冰清的姿态。
为何江南的春色来得如此之早?有人惊怪杏花竟与雪花同飞。
苔藓的佩饰萧疏,茜红的裙裾零乱,山间的情意霏霏如雾。
空自惹起无数离愁,映照着珊瑚海影,在冷月与枯枝之下。
吴地的艳女离魂,蜀国的妖姬泪湿,辜负了多少心中的期许。
岁寒时节的心事,无人共同省察;待到红雾破开时,应有仙鹤归来。
可惜那鲛绡已被剪碎,无法寄去我的相思。
Claiming spring's fragrance.
Riding the east wind's charm, she again dons pale rouge.
Blue phoenix brings cinnabar, jade maid tests wine— startlingly, her jade purity turns icy grace.
Why is Jiangnan's spring color so early? Some marvel that apricot blossoms fly with snow.
Moss pendants sparse, madder skirts scattered— the mountain's mood drifts like mist.
Vainly inviting countless parting sorrows, reflecting coral-sea shadows under the cold moon's dead branches.
Wu's beauty, soul departed; Shu's enchantress, tears damp— how many heartfelt hopes have been betrayed?
Winter's affairs, none share my reflection; when crimson mist breaks, surely the crane will return.
Pity the mermaid silk, cut to pieces— no longing sent.
咏红梅,融合仙凡意象,抒写离愁。
词人通过红梅的‘惊换’,隐喻时代剧变下的身份治理难题。
借咏梅寄托别愁与相思,感伤时光孤寂、心期难负。
芳菲 · 春色 · 别愁 · 心期 · 相思
东山书院编辑整理