碧痕初化池塘草,荧荧野光相趁。
扇薄星流,盘明露滴,零落秋原飞磷。
练裳暗近。
记穿柳生凉,度荷分暝。
误我残编,翠囊空叹梦无准。
楼阴时过数点,倚阑人未睡,曾赋幽恨。
汉苑飘苔,秦陵坠叶,千古凄凉不尽。
何人为省。
但隔水馀晖,傍林残影。
已觉萧疏,更堪秋夜永。
碧痕初化池塘草,荧荧野光相趁。
扇薄星流,盘明露滴,零落秋原飞磷。
练裳暗近。
记穿柳生凉,度荷分暝。
误我残编,翠囊空叹梦无准。
楼阴时过数点,倚阑人未睡,曾赋幽恨。
汉苑飘苔,秦陵坠叶,千古凄凉不尽。
何人为省。
但隔水馀晖,傍林残影。
已觉萧疏,更堪秋夜永。
碧绿的痕迹初化于池塘春草,点点荧荧的野光相互追逐。
像薄扇般的流星飞逝,如明盘似的露珠滴落,零散好似秋原上飞舞的磷火。
身着素练衣裳的身影暗中靠近。
记得它穿过柳丛带来凉意,度过荷塘分开了暮色。
耽误了我研读残编,空自叹息翠囊已空,旧梦无凭。
楼阴下不时掠过数点萤光,倚栏人还未睡,曾在此赋写幽恨。
汉苑飘满苔藓,秦陵坠落叶堆,千古的凄凉没有尽头。
有谁能够省察?
只剩隔水的余晖,依傍树林的残影。
已觉景象萧疏,更哪堪秋夜漫长。
A bluish trace first transforms pond-side grass; / Flickering wild lights chase one another.
Fans thin as shooting stars, / Disks bright with dripping dew— / Scattered phosphors on autumn plain.
Silken robes stealthily draw near.
Recall piercing willows bringing coolness, / Crossing lotuses parting the gloom.
Betrayed my tattered books; / The emerald pouch sighs empty, dreams unreliable.
Past the tower's shade flit several points; / By the rail, one unsleeping, once chanted hidden grief.
Han gardens moss-drifted, / Qin tombs leaf-strewn— / A thousand years' desolation unending.
Who now understands?
Only the lingering glow across water, / The remnant shadows by the woods.
Already feeling sparse and drear, / How much more this endless autumn night?
王沂孙咏萤,寄托亡国之恸。
萤火微光映照千古凄凉,是对文明周期衰变的深刻认知。
借萤火虫意象抒写秋夜萧疏凄凉之感,寄托千古兴亡之叹与个人幽恨。
萤火 · 秋夜 · 凄凉 · 残影 · 萧疏
东山书院编辑整理