居士情怀爱小春。
恰如重会面,旧时人。
东君轻笑又轻颦。
如道我,春去却伤心。
青鸟下红巾。
瑶池春信早,莫因循。
柳丝黄日牡丹晨。
相随逐,春浅到春深。
居士情怀爱小春。
恰如重会面,旧时人。
东君轻笑又轻颦。
如道我,春去却伤心。
青鸟下红巾。
瑶池春信早,莫因循。
柳丝黄日牡丹晨。
相随逐,春浅到春深。
我这隐居之人的情怀,独爱这早春时光。
恰如与故人重逢,那是旧时的知己。
春神东君轻轻一笑,又轻轻蹙眉。
仿佛知道我为春去而伤心。
青鸟衔着红巾飞下。
瑶池的春讯来得早,切莫迟疑因循。
柳丝泛黄,牡丹迎来清晨。
我愿相随追逐,从春浅直到春深。
The recluse's heart delights in early spring.
Like meeting an old friend, a face from the past.
The Spring Lord smiles lightly, then lightly frowns.
As if knowing my heart grieves for spring's departure.
A blue bird descends with a red kerchief.
News from the Jasper Pool comes early; do not delay.
Willows turn gold, peonies greet the dawn.
I'll follow, chasing spring from its faint start to its deepest hue.
汪莘借春景抒写隐士情怀与时光之感。
捕捉春的易逝,蕴含对生命周期的细腻认同。
词人以春为喻,表达对故人重逢的欣喜与对春光易逝的感伤,隐含及时行乐之意。
情怀 · 重会 · 轻笑 · 春信 · 相随
东山书院编辑整理