春漠漠。
闲尽绮窗云幕。
悔不车轮生四角。
却成缘分薄。
想画鸦儿方学。
小蹙恨人无托。
不道月明谁共酌。
这般情味恶。
春漠漠。
闲尽绮窗云幕。
悔不车轮生四角。
却成缘分薄。
想画鸦儿方学。
小蹙恨人无托。
不道月明谁共酌。
这般情味恶。
春意漠漠无边。
绮窗云幕之内,尽是闲寂。
真后悔当初车轮没生出四角将你留住。
却原来是你我缘分本就浅薄。
想着你那时正学着描画小鸦。
微微蹙眉,恨意无人可托付。
不说这明月之下能与谁共饮。
这般情味实在令人难受。
Spring, a vast and silent haze.
Idle, behind silk screens and cloudy drapes I gaze.
Regret wheels not growing four corners to hold fast.
Yet our bond proved too thin to last.
I picture her, just learning to sketch ducks with care.
A slight frown, her sorrow with nowhere to lay bare.
Who shares this cup beneath the bright moon, unaware?
This flavor of feeling is too bitter to bear.
女子春闺孤寂,悔别离。
以车轮生角的奇想,道出情感博弈中的无力。
描写春日闲愁与情缘难续的怅惘之情。
春漠漠 · 缘分薄 · 恨无托
东山书院编辑整理