春睡腾腾,觉来鸳被堆香暖。
起来慵懒。
触目情何限。
深院日斜,人静花阴转。
柔肠断。
凭高不见。
芳草连天远。
春睡腾腾,觉来鸳被堆香暖。
起来慵懒。
触目情何限。
深院日斜,人静花阴转。
柔肠断。
凭高不见。
芳草连天远。
春睡昏沉朦胧,醒来时鸳鸯被堆叠着馨香暖意。
起身后慵懒无力。
目光所及,触发的情思无限。
深院里日影西斜,人声静寂,花荫悄悄转移。
柔肠寸断。
凭倚高处眺望,什么也看不见。
只见芳草连绵,直至远天。
Spring slumber, heavy and deep, waking to duck-quilt's scent and warmth.
Rising, a languid draught.
All sights stir boundless sentiment.
In deep courtyard, sun slants, quiet, flower shadows shift.
A tender heart breaks.
Gazing from height, nothing in sight.
Sweet grass joins the sky, far and adrift.
王安礼春日闺怨词。
通过空间阻隔展现情感认知的深刻困境。
描绘春日慵睡醒后深院独处,触景生情,抒写柔肠百转的闺中愁思。
春睡 · 慵懒 · 柔肠 · 凭高
东山书院编辑整理