似花还似非花,也无人惜从教坠。
抛家傍路,思量却是,无情有思。
萦损柔肠,困酣娇眼,欲开还闭。
梦随风万里,寻郎去处,又还被、莺呼起。
不恨此花飞尽,恨西园、落红难缀。
晓来雨过,遗踪何在,一池萍碎。
春色三分,二分尘土,一分流水。
细看来,不是杨花点点,是离人泪。
似花还似非花,也无人惜从教坠。
抛家傍路,思量却是,无情有思。
萦损柔肠,困酣娇眼,欲开还闭。
梦随风万里,寻郎去处,又还被、莺呼起。
不恨此花飞尽,恨西园、落红难缀。
晓来雨过,遗踪何在,一池萍碎。
春色三分,二分尘土,一分流水。
细看来,不是杨花点点,是离人泪。
它像花又不像花,无人怜惜任它飘坠。
离开枝头落在路旁,细想却似无情,又似含情。
愁思萦绕损了柔肠,困倦娇眼,欲开还闭。
梦随风飘行万里,寻找情郎去处,却又被黄莺啼声惊起。
不恨这杨花飞尽,只恨西园落花难以重缀。
清晨雨过,杨花踪迹何在?只剩一池破碎浮萍。
春色若分三份,两份化为尘土,一份付与流水。
仔细看来,那点点不是杨花,分明是离人泪滴。
Like flowers, yet not flowers, none cares when they fall.
Drifting from home, roadside, thoughtless yet full of thought.
Twisting tender guts, weary lovely eyes, half-open, half-shut.
Dreams chase wind for miles, seeking his trace, only to be woken by orioles.
Not grieving petals gone, but the western garden's reds, hard to gather.
Dawn rain passes, where are traces? A pond of broken duckweed.
Spring's three parts: two to dust, one to flowing streams.
Look close: not willow catkins dotting, but tears of parting.
苏轼次韵章质夫杨花词。
以杨花隐喻离人,展现对生命漂泊的深层认知。
借杨花飘零喻离人愁思,抒写春逝人别的哀婉之情。
飘坠 · 寻郎 · 春色三分 · 梦随风万里
东山书院编辑整理