风压轻云贴水飞。
乍晴池馆燕争泥。
沈郎多病不胜衣。
沙上不闻鸿雁信,竹间时听鹧鸪啼。
此情惟有落花知。
风压轻云贴水飞。
乍晴池馆燕争泥。
沈郎多病不胜衣。
沙上不闻鸿雁信,竹间时听鹧鸪啼。
此情惟有落花知。
风压着轻云贴水低飞。
池馆乍晴,燕子争衔春泥。
沈郎多病,瘦弱得衣带渐宽。
沙洲上听不到鸿雁的音信,
竹林中不时传来鹧鸪的啼鸣。
这份幽情,唯有飘零的落花知晓。
Wind presses light clouds, skimming the water's flight.
Suddenly clear, the pond house—swallows vie for mud in sight.
Shen Lang, frail with illness, can barely bear his gown's weight.
No word from wild geese on the sand;
Amid bamboo, the partridge's call I hear by fate.
This feeling only fallen blossoms comprehend.
苏轼贬谪黄州时春日感怀。
以景寓情,在自然周期中体认个体的孤独与坚韧。
描绘春景中病弱文人的孤寂与惆怅,借落花寄托无人能解的情思。
多病 · 鸿雁信 · 鹧鸪啼
东山书院编辑整理