离情冰泮,归心云扰,黯然凝伫江皋。
柳色摇金,梅香弄粉,依稀满眼春娇。
常记极游遨。
更与持玉斝,因解金貂。
郎去翟塘,妾家巫峡水迢迢。
别来暗减风标。
奈碧云暗断,翠被香消。
春草生池,芳尘凝榭,凄凉月夕花朝。
千里梦魂劳。
但鸟啼渡口,猿响山椒。
拟把无穷幽恨,万叠写霜绡。
离情冰泮,归心云扰,黯然凝伫江皋。
柳色摇金,梅香弄粉,依稀满眼春娇。
常记极游遨。
更与持玉斝,因解金貂。
郎去翟塘,妾家巫峡水迢迢。
别来暗减风标。
奈碧云暗断,翠被香消。
春草生池,芳尘凝榭,凄凉月夕花朝。
千里梦魂劳。
但鸟啼渡口,猿响山椒。
拟把无穷幽恨,万叠写霜绡。
离情如冰化开,归心似云纷扰,我黯然伫立江边。
柳色摇曳着金黄,梅香戏弄着粉白,依稀满眼都是春日的娇妍。
常记得那时尽情游玩。
更与你共持玉杯,因而解下金貂换酒。
郎君你去往瞿塘峡,妾身家在巫峡,江水迢迢遥远。
分别以来,我暗自憔悴了风采容颜。
奈何碧云已被隔断,翠被的香气也已消散。
春草生满池塘,香尘凝积台榭,月夜与花朝都变得凄凉。
千里相隔,梦魂劳顿不堪。
只听见渡口鸟啼,山巅猿啸。
打算将这无穷的幽恨,万重叠叠地写入白色的绢绡。
Parting feelings thaw like ice, thoughts of return churn like clouds, sadly I stand by the river shore.
Willows sway their golden hue, mumes waft their powdery scent, a scene of spring's tender allure I saw before.
I oft recall our utmost joy in roam.
We raised jade cups again, and I untied my golden sable robe.
You went to Qutang Gorge, my home is in Wu Gorge, waters stretch far and foam.
Since parting, my grace has faded in secret, I know.
But azure clouds are cut off from sight, my green quilt's fragrance is now low.
Spring grass grows by the pond, fragrant dust settles on the terrace, bleak are moonlit nights and flowery morn.
A thousand miles apart, my dream soul is weary and worn.
Only crows cry at the ferry, apes wail on the hilltop, forlorn.
I intend to pour this boundless hidden grief, layer upon layer, onto frosty silk, to be born.
女子抒写与郎君别后的相思与孤寂。
将幽恨写入霜绡,是对离散创伤进行认知编码的尝试。
描写女子与郎君别后,于春日江边追忆往昔欢游,抒发千里相隔的相思幽恨。
离情 · 归心 · 别来 · 梦魂 · 幽恨
东山书院编辑整理