疏云萦碧岫。
带晚日摇光,半江寒皱。
越溪近远,空频向、过雁风边回首。
酸心一缕。
念水北、寻芳归后。
轻醉醒、堤月笼沙,鞍松宝轮飞骤。
秦楼屡约芳春,记扇背题诗,帕罗沾酒。
瘦愁易就。
因惊断、梦里桃源难又。
临风话旧。
想日暮、梅花孤瘦。
还静倚、修竹相思,盈盈翠袖。
疏云萦碧岫。
带晚日摇光,半江寒皱。
越溪近远,空频向、过雁风边回首。
酸心一缕。
念水北、寻芳归后。
轻醉醒、堤月笼沙,鞍松宝轮飞骤。
秦楼屡约芳春,记扇背题诗,帕罗沾酒。
瘦愁易就。
因惊断、梦里桃源难又。
临风话旧。
想日暮、梅花孤瘦。
还静倚、修竹相思,盈盈翠袖。
疏淡的云萦绕着青翠的山峦。
带着夕阳摇荡的余晖,半江寒水泛起皱痕。
越地的溪流或近或远,我徒然频频回首,望向风中飞过的大雁。
一缕酸楚的心绪。
惦念着去水北寻芳赏花之后。
从微醉中醒来,堤上月色笼罩沙岸,马鞍松驰,华美的车驾飞驰而去。
在秦楼中屡次相约芳春,
记得曾在扇背题诗,罗帕上沾满酒痕。
清瘦的愁容容易显现。
因被惊醒,梦里的桃源仙境再难寻见。
临风共话旧日情事。
想来日暮时分,梅花该是清瘦孤零。
我还静静地倚着修长的竹子相思,
那盈盈动人的身影,穿着翠绿的衣袖。
Sparse clouds wreathe the emerald peak.
Evening sun's shimmering streaks, half the river's chill ripples creak.
The streams of Yue, near and far, in vain I turn my head, gazing at wild geese in the wind's track.
A thread of heartache, sour and slack.
Thinking of north shore, after seeking blooms, my way back.
Sobering from light drunkenness, bank moon veils the sand, saddle loose, precious carriage flies fast, a sudden dash.
In her chamber, spring dates we oft set,
I recall poems on fan's back, wine stains on her silk handkerchief, a loving bet.
Lean sorrow easily met.
Startled awake, the Peach Blossom Spring in dreams, hard to get.
Speaking of old times in the wind's breath.
Imagining dusk, a plum blossom standing alone, lean in its depth.
Still quietly leaning against tall bamboos, longing in thought,
Her graceful figure, in emerald sleeves, dearly sought.
史达祖追忆旧情,自伤漂泊之作。
以精微的意象博弈,在现实与梦境的边界构建失落的精神家园。
词人追忆昔日秦楼欢会与寻芳之乐,感怀旧梦难续,借梅花修竹寄托孤寂相思之情。
寻芳 · 秦楼 · 桃源 · 相思 · 瘦愁
东山书院编辑整理