窥檐窗外。
酒力冲寒退。
风絮乱,琼瑶碎。
凌波争缭绕,点舞相萦带。
应惬当,凝香燕寝佳人对。
恰与花时会。
小阻寻芳盖。
犹自得,春多在。
日烘梅柳竞,翠入山林改。
但只恐,别离恨远如云海。
窥檐窗外。
酒力冲寒退。
风絮乱,琼瑶碎。
凌波争缭绕,点舞相萦带。
应惬当,凝香燕寝佳人对。
恰与花时会。
小阻寻芳盖。
犹自得,春多在。
日烘梅柳竞,翠入山林改。
但只恐,别离恨远如云海。
(我)从屋檐下向窗外窥看。
酒力驱散了侵入的寒意,逐渐消退。
风中柳絮纷乱,如玉的花瓣碎落。
(飞花)如凌波仙子般争相缭绕,
点缀舞姿,相互萦绕如衣带。
这景象正相宜,恰似那位凝香燕寝的佳人对镜理妆。
此刻正与百花盛开的时节相会。
虽稍有阻碍,未能尽兴寻芳赏花。
但依然能感到,春意尚且丰沛。
日光烘暖,梅与柳竞相焕发新姿,
青翠之色浸入山林,改变了它的容貌。
只恐怕,别离的愁恨会像云海一样浩瀚遥远。
Peering past the eaves, beyond the window frame.
Wine's warmth dispels the chill, a receding claim.
Wind-tossed catkins riot, jade-like petals shatter.
Like nymphs on waves they twirl, in a dance that matters,
Entwining as they fall, a ribbon in the air.
How fitting—a scene for her, fragrant, debonair,
In her secluded bower, a beauty beyond compare.
Just at the hour when flowers hold their prime.
A slight delay in seeking blooms, a loss of time.
Yet still, spring's essence lingers, a surplus in its prime.
Sun bathes plum and willow, vying in their glow.
Emerald seeps through wooded hills, transforming what we know.
But this fear remains: parting's grief, vast as clouds that ebb and flow.
丘崈春日感怀,暗含宦途阻隔。
词人借春景变迁,隐喻对政治周期中机遇消长的敏锐认知。
词写春日宴饮所见所感,描绘窗外风絮梅柳之景,抒发对春光易逝与别离之惧。
冲寒 · 凝香 · 寻芳 · 别离 · 春多 · 恨远
东山书院编辑整理