十载重游,愧好在、吴中父老。
官事里、空然痴绝,竟何曾了。
赖有平生知己地,全胜末路依刘表。
竟此身、还复雁门踦,宁论早。
篷仙语,开朕兆。
郇翰洒,增荣耀。
倚先声风动,了然家晓。
翘馆每烦尘想□,宾筵更著红妆绕。
算从前、得此慰初心,於人少。
十载重游,愧好在、吴中父老。
官事里、空然痴绝,竟何曾了。
赖有平生知己地,全胜末路依刘表。
竟此身、还复雁门踦,宁论早。
篷仙语,开朕兆。
郇翰洒,增荣耀。
倚先声风动,了然家晓。
翘馆每烦尘想□,宾筵更著红妆绕。
算从前、得此慰初心,於人少。
十年后重游旧地,愧对吴中的父老乡亲依然安好。
官场事务里,空自痴傻倔强,究竟成就了些什么?
幸赖平生有知己之地,全然胜过末路去依附权贵。
终究此身,还是像跛足的雁一样回到雁门,何必论早晚。
如篷莱仙人的话语,开启了征兆。
似郇公的翰墨挥洒,增添了荣耀。
倚仗你先前的声望如风动四方,了然于每家每户。
我简陋的馆舍常烦扰于尘世俗念□,宴席上更有红妆佳人环绕。
算来从前,能得此慰藉初心者,于人世间实在稀少。
After ten years I revisit, ashamed before the elders of Wu.
In official affairs, vainly foolish I've been; what, after all, have I achieved?
Luckily, in this life I have a land of knowing friends, far better than relying on a patron in decline.
Yet this body returns like a lame goose to Yanmen; why discuss early or late?
Words of a篷山 immortal, opening omens.
Brush of a郇公, sprinkling, adding glory and honor.
Leaning on your established fame, the wind moves, clearly known to every household.
My humble lodge often troubled by worldly thoughts □; the guest feast further adorned with beauties circling.
Thinking back, such comfort for my initial heart is rare among men.
丘崈宦游十年后归吴感慨。
在身份认同的摇摆中,最终以知己之地为精神归宿。
词人重游故地,感怀宦海沉浮,庆幸有知己相扶,终得初心慰藉。
重游 · 知己 · 初心
东山书院编辑整理