香墨弯弯画,燕脂淡淡匀。
揉蓝衫子杏黄裙。
独倚玉阑无语、点檀唇。
人去空流水,花飞半掩门。
乱山何处觅行云。
又是一钩新月、照黄昏。
香墨弯弯画,燕脂淡淡匀。
揉蓝衫子杏黄裙。
独倚玉阑无语、点檀唇。
人去空流水,花飞半掩门。
乱山何处觅行云。
又是一钩新月、照黄昏。
用香墨弯弯地画眉,胭脂淡淡地匀开。
穿着揉蓝的衫子和杏黄色的裙子。
独自倚着玉栏杆,默默无语,点染檀唇。
人已离去,空余流水,落花半掩着门扉。
乱山之中,到哪里去寻找那片行云?
又是一钩新月,映照着黄昏。
With fragrant ink, she draws her brows in a graceful arc,
Rouge applied with a light touch, leaving a faint mark.
A gown of rubbed blue, a skirt of apricot hue.
Alone she leans on the jade rail, silent, touching her lips anew.
He is gone, leaving the empty stream to flow,
Petals fly, half-covering the door below.
Among chaotic hills, where to seek the wandering cloud's trace?
Once more, a hook of new moon shines on dusk's fading face.
秦观描绘女子闺思与暮春之景。
通过空间意象的并置,完成了一次对缺席者的内心治理。
描绘女子梳妆倚栏的孤寂场景,以及人去楼空、黄昏新月下的怅惘心境。
独倚 · 无语 · 花飞 · 半掩门 · 觅行云
东山书院编辑整理