鸟语朝来新雨霁,杖藜呼我闲行。
天晴腰脚上山轻。
清风收积润,斜日弄新晴。
最爱飞泉鸣野涧,清如万壑松声。
回风溅沫湿冠缨。
归来魂梦冷,幽响杂瑶琼。
鸟语朝来新雨霁,杖藜呼我闲行。
天晴腰脚上山轻。
清风收积润,斜日弄新晴。
最爱飞泉鸣野涧,清如万壑松声。
回风溅沫湿冠缨。
归来魂梦冷,幽响杂瑶琼。
清晨鸟语啁啾,新雨初霁,手杖呼唤我悠闲出行。
天气晴朗,腰脚轻快便于上山。
清风吹散了积聚的湿润,斜阳戏弄着新晴的天空。
最喜爱那飞泉在野涧中鸣响,清越如万壑松涛之声。
回旋的风溅起水沫,打湿了我的帽带。
归来后魂梦感到清冷,幽远的泉响仿佛夹杂着美玉相击的清脆之音。
Birds sing at dawn, the new rain clears away, / My cane calls me to wander, free and light.
Sky bright, my legs feel nimble climbing the height.
A fresh breeze drinks the lingering damp, / The slanting sun toys with the new, clear damp.
I love most the wild stream's flying spring, / Clear as the sound of pines in countless ravines ringing.
Swirling wind scatters spray, dampening my hat's string.
Returning, my soul feels a chill in dream's domain, / Where faint echoes mingle with jade-like notes' refrain.
倪偁雨后登山听泉之作。
自然声响重塑内在的感知框架。
描绘雨后初晴山行所见所闻,表达对自然清音的喜爱与归后幽寂心境。
闲行 · 清风 · 斜日 · 魂梦 · 幽响
东山书院编辑整理